افتادگی اندام لگن می تواند ناراحت کننده یا شرم آور باشد و در فعالیت های روزمره اختلال ایجاد کند. اما در بسیاری از موارد، درمان ساده، موثر و بدون جراحی است.
یه گزارش نبض زندگی افتادگی لگن زمانی اتفاق میافتد که عضلات و رباطهای نگهدارنده واژن ضعیف میشوند و به بافتهای واژن اجازه میدهند آویزان یا کشیده شوند. اندام های لگنی در پشت دیواره های واژن – مانند مثانه، روده و رحم – می توانند از موقعیت خود خارج شوند.
بیشتر زنان تا زمانی که متوجه بیرون زدگی دهانه واژن نشوند، نمی دانند که اندام یا اندامی دچار افتادگی شده است. ممکن است هنگام شستشو احساس کنند که برآمدگی نرمی در واژن دارند.
بسیاری به سادگی احساس می کنند که “چیزی در حال پایین آمدن است” آگاه هستند.
برخی دیگر از زنان ممکن است متوجه شوند که وقتی روی ترامپولین می پرند یا در باشگاه می دوند، نمی توانند به نشتی مثانه خود اعتماد کنند.
پرولاپس(افتادگی) لگن بسیار شایع است و با افزایش سن احتمال آن افزایش می یابد . بر اساس معاینه معمول واژینال (مثلاً برای غربالگری دهانه رحم)، به راحتی 50 درصد از زنان در کشورهای توسعه یافته به عنوان پرولاپس طبقه بندی می شوند و اکثر اینها اصلاً هیچ علامتی نخواهند داشت.
وقتی با علائمی مانند برآمدگی واژن یا مشکل در دفع ادرار مشخص شود، حدود 5٪ علائم خاصی دارند.
بارداری و زایمان طبیعی به طور کلی باعث تغییرات فیزیکی مانند شل شدن بافت های واژن می شود. برای اکثر زنان این موارد جزئی هستند، اما برای برخی، افتادگی می تواند به طور جدی بر کیفیت زندگی تأثیر بگذارد.
پس از بارداری، برخی از زنان ممکن است متوجه شوند که نیاز به تنظیم فعالیت های بدنی دارند – به ویژه ورزش های شدید یا بلند کردن مکرر سنگین وزن – زیرا این می تواند علائم پرولاپس را بیشتر قابل توجه کند.
زنانی که از طریق سزارین زایمان می کنند کمتر دچار افتادگی و بی اختیاری می شوند. با این حال، از آنجایی که سزارین خطر عوارض جدی خود را دارد ، نمی توان آنها را صرفاً برای جلوگیری از مشکلات کف لگن توصیه کرد.
پس از زایمان واژینال، افزایش سن دومین علت شایع افتادگی است. این به این دلیل است که قدرت کف لگن با افزایش سن و به ویژه پس از یائسگی بدتر می شود.
همچنین وزنه برداری بیش از حد و ورزش های پرتحرک نیز می تواند این عضلات را ضعیف کند.
مشکلات مزمن ریوی، دیابت، کلسترول بالا، یبوست و چاقی بیشتر باعث افزایش شدت افتادگی و بی اختیاری می شود.
پرولاپس شدید، که به طور مداوم از طریق واژن گسترش می یابد و باعث ناراحتی قابل توجهی می شود، اغلب با جراحی کنترل می شود. اما همیشه لازم نیست چراکه در کشورهای توسعه یافته، تنها 6 تا 18 درصد از افرادی که پرولاپس لگن تشخیص داده می شود، تحت عمل جراحی قرار می گیرند.
تمرینات ساختار یافته عضلات کف لگن به عنوان یک درمان اولیه در زمانی که پرولاپس رخ داده است، موثر است. تمرین کف لگن در اواخر بارداری نیز می تواند برای درمان و پیشگیری از افتادگی بیشتر یا بی اختیاری ادرار استفاده شود.
در موارد شدید، اگر مدیریت محافظه کارانه (مانند تمرین عضلات کف لگن) بی اثر بوده باشد، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند.
همچنین در موارد غیرمعمولی که پرولاپس بر عملکرد کلیه یا روده تأثیر می گذارد، جراحی می تواند ضروری باشد. در این شرایط، جراحی می تواند کیفیت زندگی را بازیابی کند.
جراحی پرولاپس را می توان از طریق شکم یا واژینال انجام داد.
متأسفانه، این همیشه موفقیت آمیز نیست، به خصوص زمانی که بافت ها بسیار ضعیف هستند. تقریباً 25 درصد از زنان به جراحی بیشتری نیاز دارند.
برای بسیاری، حفظ قدرت کف لگن و یک سبک زندگی سالم برای بازگشت به فعالیت های عادی و لذت بردن از آنها کافی است. اولین گام این است که با پزشک عمومی خود صحبت کنید، او می تواند توضیح دهد که چه گزینه هایی برای شما بهتر کار می کنند.
