ترس از تاریکی؛ از کودکی تا بزرگسالی

این روانشناس، در گفت‌وگو با نبض زندگی به تشریح اختلال ترس از تاریکی پرداخت و گفت: ترس از تاریکی یا نیکتوفوبیا یک واکنش هیجانی است که می‌تواند به اضطراب یا حتی افسردگی منجر شود.

وی افزود: این فوبیا در دوران کودکی شروع می‌شود و اگر شدید و مداوم باشد، نیازمند درمان است.

زارع‌زادگان در توضیح تفاوت بین ترس و اضطراب گفت: ترس یک واکنش به تهدیدات آنی، واقعی یا خیالی است، در حالی که اضطراب پیش‌بینی خطرات آینده است. این دو حالت ذهنی همپوشانی دارند اما تفاوت‌هایی نیز میان آن‌ها وجود دارد.

او افزود: ترس اغلب با فعالیت شدید سیستم عصبی خودمختار و رفتارهایی مانند فرار و گریز همراه است. در مقابل، اضطراب بیشتر با گوش به زنگی، تنش عضلانی و گاه حملات وحشت‌زدگی بروز می‌کند.

به گفته زارع‌زادگان، ترس از تاریکی اغلب در دوران کودکی بروز می‌کند و بخشی از رشد طبیعی است. اما وقتی این ترس بیش از حد و غیرمنطقی شود و زندگی فرد را مختل کند، دیگر نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

وی تصریح کرد: یکی از دلایل اصلی ترس از تاریکی، محدودیت میدان دید و احساس ناامنی در شب است که منجر به ایجاد افکار منفی و اضطراب می‌شود.

زارع‌زادگان به علائم جسمی این فوبیا اشاره کرد و گفت: فرد ممکن است دچار تپش قلب، سرگیجه، تعریق و لرزش بدن شود. همچنین مشکلات تنفسی و درد قفسه سینه نیز از دیگر علائم جسمی آن است.

وی به جنبه های روانی این اختلال اشاره کرد و اظهار داشت: احساس ناتوانی، اضطراب شدید، اجتناب از موقعیت‌های تاریک و حتی ترس از مرگ می‌تواند از جمله علائم احساسی این فوبیا باشد.

زارع‌زادگان تأکید کرد: درمان فوبیای تاریکی نیازمند مشاوره با روانشناس است. روش‌هایی مانند مواجهه درمانی و درمان شناختی می‌توانند در کاهش این ترس مؤثر باشند.