نتایج پژوهشی که در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعات دیابت (EASD) در مادرید ارائه شد، نشان میدهد که کودکان دارای پدر مبتلا به دیابت نوع ۱، تقریباً دو برابر بیشتر از کودکانی که مادرشان این بیماری را دارند، به دیابت نوع ۱ مبتلا میشوند.
به گزارش نبض زندگی، این مطالعه، که بزرگترین مطالعه در نوع خود است، نشان میدهد که قرار گرفتن در معرض دیابت نوع ۱ در رحم مادر، محافظت طولانیمدت در برابر این بیماری را برای فرزندان مادران مبتلا به همراه دارد.
دکتر لوری آلن، سرپرست تیم تحقیقاتی از گروه تحقیقات دیابت در دانشگاه کاردیف، انگلستان، گفت: افرادی که سابقه خانوادگی دیابت نوع ۱ دارند، ۸ تا ۱۵ برابر بیشتر احتمال ابتلا به این بیماری خودایمنی را دارند، اما تحقیقات نشان داده که این خطر در صورتی که فرد مبتلا پدر باشد، بیشتر است. ما میخواستیم بیشتر به این موضوع بپردازیم.
وی افزود: مطالعات قبلی نشان داده بود که دیابت نوع ۱ در مادران با محافظت نسبی فرزندان در برابر این بیماری در دوران کودکی مرتبط است. ما میخواستیم بدانیم که آیا این محافظت نسبی مادرانه در برابر دیابت نوع ۱ محدود به دوران کودکی است یا خیر. همچنین علاقهمند بودیم بدانیم چه عواملی میتوانند مسئول این اثر باشند.
برای کشف بیشتر این موضوع، دکتر آلن و همکارانش از انگلستان، سوئد و ایالات متحده، یک متاآنالیز از دادههای پنج مطالعه انجام دادند که اطلاعاتی در مورد افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ و والدینشان داشتند. تحلیل شامل ۱۱،۴۷۵ فرد مبتلا به دیابت نوع ۱ بود که در سنین ۰ تا ۸۸ سالگی تشخیص داده شده بودند.
نتایج نشان داد که این افراد تقریباً دو برابر بیشتر (۱.۸ برابر بیشتر) احتمال داشت که پدر مبتلا به دیابت نوع ۱ داشته باشند تا مادر مبتلا به این بیماری. این وضعیت برای افرادی که در کودکی (≤۱۸ سال) و بزرگسالی (>۱۸ سال) به دیابت نوع ۱ مبتلا شده بودند، یکسان بود.
دکتر آلن میگوید: این یافتهها نشان میدهد که محافظت نسبی مرتبط با داشتن مادر مبتلا به دیابت نوع ۱ در مقابل پدر مبتلا به این بیماری، یک اثر طولانیمدت است که تا دوران بزرگسالی ادامه دارد.
محققان همچنین از یک نمره ریسک ژنتیکی که بیش از ۶۰ ژن مرتبط با دیابت نوع ۱ را در نظر میگیرد، برای مقایسه ریسک ژنتیکی ارثی دیابت نوع ۱ در افراد با والدین مبتلا استفاده کردند.
افرادی که مادر مبتلا به دیابت نوع ۱ داشتند، نمرههای مشابهی با افرادی داشتند که پدر مبتلا به دیابت نوع ۱ داشتند، که نشان میدهد محافظت نسبی آنها در برابر دیابت نوع ۱ به دلیل ژنهایی که به ارث بردهاند نبوده است. با این حال، زمان تشخیص والدین مهم بود. فرد فقط در صورتی احتمال بیشتری داشت که پدر مبتلا به دیابت نوع ۱ داشته باشد تا مادر، که والد مبتلا قبل از تولد فرد تشخیص داده شده باشد.
به عبارت دیگر، داشتن مادر مبتلا به دیابت نوع ۱ فقط در صورتی به کودک محافظت در برابر این بیماری میدهد (نسبت به داشتن پدر مبتلا به دیابت نوع ۱) که مادر در دوران بارداری به این بیماری مبتلا باشد.
این، همراه با یافتهای که نشان میدهد ریسک ژنتیکی ارثی دیابت نوع ۱ در افرادی با مادران و پدران مبتلا متفاوت نیست، نشان میدهد که قرار گرفتن در معرض دیابت نوع ۱ در رحم مادر بسیار مهم است.
دکتر آلن میگوید: تحقیقات بیشتری لازم است تا مشخص شود که چه چیزی در معرض دیابت نوع ۱ در رحم مادر مهمترین است – آیا قرار گرفتن در معرض سطح بالای گلوکز خون، درمان با انسولین، آنتیبادیهای مرتبط با دیابت نوع ۱، ترکیبی از اینها، یا عامل دیگری مرتبط با دیابت نوع ۱ است؟
دکتر آلن اضافه کرد: فهم دلیل اینکه داشتن مادر مبتلا به دیابت نوع ۱ نسبت به پدر مبتلا، محافظت نسبی در برابر دیابت نوع ۱ میدهد، میتواند به ما کمک کند تا راههای جدیدی برای پیشگیری از دیابت نوع ۱ توسعه دهیم، مانند درمانهایی که برخی از عوامل محافظتی از مادران را تقلید میکنند. تحقیقات بیشتری لازم است اما در نهایت امیدواریم که در آینده بتوانیم درمانهایی در مراحل ابتدایی زندگی ارائه دهیم تا از بروز دیابت نوع ۱ در افرادی که در معرض خطر بالای این بیماری هستند، جلوگیری کنیم.
به گزارش نبض زندگی، تا به امروز فقط یک دارو برای تأخیر در بروز دیابت نوع ۱ مجوز دریافت کرده است و در حالی که چندین مطالعه در حال توسعه درمانهایی برای تأخیر یا پیشگیری از این بیماری هستند، پیشرفت محدودی در شناسایی درمانهایی که قبل از شروع دیابت ارائه شوند، حاصل شده است.
