تحقیقات نشان میدهد که بسیاری از افرادی که پس از اقدام به خودکشی نجات یافتهاند، متوجه میشوند که مشکلاتشان قابل حل بوده و احساسات ناامیدی آنها میتواند موقتی باشد. این آگاهی میتواند منجر به پشیمانی شدید و تمایل به زندگی دوباره شود.
به گزارش نبض زندگی، اخیراً تحقیقات و گزارشهای مختلفی به بررسی تجربیات و احساسات افرادی پرداختهاند که پس از اقدام به خودکشی زنده ماندهاند. بسیاری از این افراد بلافاصله پس از اقدام خودکشی احساس پشیمانی و تاسف شدید از تصمیم خود را گزارش کردهاند.
در یک مطالعه مشهور که توسط دکتر دیوید نوسبام در دهه ۱۹۷۰ انجام شد، افرادی که از پل گلدن گیت در سانفرانسیسکو پریدند اما زنده ماندند، به طور کلی اظهار داشتند که بلافاصله پس از پریدن از تصمیم خود پشیمان شدند. یکی از این افراد، کِوین هاینز، که بعداً به یک سخنران و مشاور در زمینه پیشگیری از خودکشی تبدیل شد، بارها این تجربه خود را به اشتراک گذاشته است و تأکید کرده که در لحظه پریدن، تنها به این فکر میکرد که چگونه میتواند زندگی خود را دوباره به دست آورد.
مطالعات دیگر نیز نشان دادهاند که افرادی که پس از اقدام به خودکشی نجات پیدا کردهاند، در بسیاری از موارد احساسات پشیمانی، ناامیدی و تاسف عمیقی نسبت به تصمیم خود دارند. این تحقیقات اهمیت ارائه حمایتهای روانی و اجتماعی برای این افراد را برجسته میکنند و نشان میدهند که بسیاری از این افراد با دریافت کمکهای لازم میتوانند زندگی خود را بهبود بخشند و از اقدام مجدد جلوگیری کنند.
این گزارشها نشان میدهند که احساسات و تجربیات افراد پس از اقدام به خودکشی بسیار پیچیده و متنوع است و نیاز به توجه و حمایت جدی دارد. ارائه خدمات مشاورهای و حمایتی، آموزش جامعه در زمینه شناخت علائم هشداردهنده و ایجاد شبکههای حمایتی میتواند نقش مهمی در پیشگیری از خودکشی ایفا کند.
پشیمانی پس از اقدام به خودکشی میتواند به دلایل مختلفی ایجاد شود. یکی از دلایل اصلی این است که افراد در لحظه اقدام به خودکشی، تحت تأثیر شدید احساسات منفی و ناامیدی قرار دارند و توانایی دیدن چشماندازهای مثبت آینده را از دست میدهند. اما بلافاصله پس از اقدام، هنگامی که واقعیت مرگ به آنان نزدیک میشود، ناگهان اهمیت زندگی و فرصتهایی که ممکن است در آینده داشته باشند، برایشان آشکار میشود.
نجات یافتگان از اقدام به خودکشی اغلب تجربیات خود را به عنوان یک نقطه عطف در زندگی خود میبینند. برای بسیاری از این افراد، نجات یافتن به معنای دریافت فرصتی دوباره برای زندگی و تلاش برای بهبود وضعیت روانی و اجتماعی است. کِوین هاینز پس از نجات یافتن از اقدام به خودکشی، زندگی خود را به کمک به دیگران و آگاهیبخشی درباره پیشگیری از خودکشی اختصاص داده است. او میگوید: “من هر روز صبح بیدار میشوم و از اینکه زندهام، سپاسگزارم. میدانم که زندگی ارزشمند است و باید برای بهتر شدن آن تلاش کنم.”
این گزارشها نشان میدهند که حمایتهای روانی و اجتماعی میتواند نقش بسیار مهمی در جلوگیری از اقدام به خودکشی و کمک به نجات یافتگان داشته باشد. ارائه خدمات مشاورهای و حمایتی به افرادی که در معرض خطر خودکشی قرار دارند، میتواند به آنان کمک کند تا احساسات و مشکلات خود را بهتر مدیریت کنند و راههای بهتری برای مقابله با ناامیدی پیدا کنند.
آموزش جامعه در زمینه شناخت علائم هشداردهنده خودکشی و ایجاد شبکههای حمایتی نیز میتواند نقش مهمی در پیشگیری از خودکشی ایفا کند. این آموزشها میتواند به خانوادهها، دوستان و همکاران کمک کند تا درک بهتری از مشکلات افراد داشته باشند و بتوانند در زمان مناسب به آنان کمک کنند.
پشیمانی پس از اقدام به خودکشی یک پدیده مشترک و مهم است که میتواند به تغییرات عمیق و مثبت در زندگی افراد منجر شود. تجربیات افرادی که از این وضعیت نجات یافتهاند، نشان میدهد که با ارائه حمایتهای مناسب، میتوان به آنان کمک کرد تا زندگی بهتری داشته باشند و از اقدام مجدد جلوگیری کنند. این گزارشها همچنین اهمیت توجه به سلامت روان و ارائه خدمات مشاورهای و حمایتی به افراد در معرض خطر را برجسته میکنند.
